Κατοικία MC Τήνος

Το χωριό Βωλάξ της Τήνου διατηρεί, στο ιστορικό συνεχές, το χρώμα της μεσαιωνικής ενετικής καταγωγής του, της ορεινής αγροτικής οικονομίας και της καλαθοπλεκτικής τέχνης που το καταξίωσε. Δίπλα στον οικισμό βρίσκεται ένα από τα διασημότερα σεληνιακά τοπία του κόσμου.Τεράστιοι, στρογγυλοί, γρανιτένιου βράχοι – οι επονομαζόμενοι βόλακες – σπέρνουν τη γη του χωριού και τρέφουν τη φαντασία των κατοίκων του ανά τους αιώνες. Οι βράχοι είναι τα κομμάτια ενός εκ των δύο φεγγαριών, που στη αρχαιότητα περιστρέφονταν γύρω από τη γη, διηγούνται κάποιοι. Άλλοι πιστεύουν οι βράχοι χρησιμοποιήθηκαν ως όπλα των Τιτάνων ενάντια στους θεούς του Ολύμπου.

Ορισμένοι ισχυρίζονται πως τις ίδιες πέτρες θα βρεις και στο Μεξικό. Η δημιουργία μίας κατοικίας, σ’ αυτό το μοναδικό από φυσική και έμψυχη άποψη τοπίο, αποτέλεσε  πρόκληση. Με σεβασμό στο τοπίο σχεδιάστηκαν τρεις χωριστοί όγκοι, συνδεδεμένοι μεταξύ τους με διαδρόμους, γύρω από ένα κεντρικό αίθριο. Αυτοί οι όγκοι στεγάζουν τις κύριες λειτουργίες της κατοικίας και διαφέρουν σε ύψος, διαστάσεις και υλικά. Η τοποθέτησή τους έγινε ελεύθερα στον χώρο, μ’ έναν σχεδόν άναρχο τρόπο, σαν να έχουν πέσει από τον ουρανό. Όπως πιθανόν συνέβη με τα σφαιρικά  πετρώματα.

Η βόρεια πλευρά της κατοικίας οριοθετείται από την αυτόνομη δομή, έναν όγκο από μπετόν που φιλοξενεί τους κοινόχρηστους  χώρους. Πρόκειται για μία τεχνητή προστασία του χώρου από τον βόρειο άνεμο, κατασκευασμένη από εμφανές και ανεπίχριστο σκυρόδεμα. Το υλικό αυτό εξομοιώνει οπτικά το σπίτι με τον βράχο, ενώ υποστηρίζει μία νέα αντίληψη διαχρονικότητας με την πάροδο του χρόνου η φύση θα κυριαρχήσει στην όψη του τσιμέντου και το σπίτι θα ενσωματωθεί πλήρως στο πέτρινο τοπίο. Το επίμηκες ορθογώνιο σχήμα του αντιπαρατίθεται σαν κάδρο και υπογραμμίζει τη σφαιρικότητα των βράχων.

Εσωτερικά, η δομή γίνεται διαφανής,  επιτρέποντας την ενοποίηση με τον εξωτερικό χώρο. Oι άλλοι δύο όγκοι στεγάζουν τους χώρους διημέρευσης και είναι κατασκευασμένοι από πέτρα, υλικό το οποίο χρησιμοποιείται στα σπίτια του οικισμού. Ο πέτρινος όγκος που βρίσκεται πιο κοντά στο χωριό είναι ο ψηλότερος για να έχει την ίδια αναλογία/ κλίμακα με τα σπίτια του οικισμού, ενώ οι υπόλοιποι όγκοι κατεβαίνουν σε ύψος ώστε η κατοικία να “σβήσει” σταδιακά και να γίνει ένα με τη φύση. Οι τρεις ανεξάρτητοι όγκοι συνδέονται μεταξύ τους με δύο διαδρόμους, οι οποίοι επενδύονται με ξύλο και έχουν τη λογική της γέφυρας.

Τα κτίρια αγκαλιάζουν τους βράχους με τρόπο ώστε να δημιουργείται ανάμεσά τους ένα αίθριο, νότια του σπιτιού, το οποίο παρέχει τις ιδανικές συνθήκες για τον υπαίθριο βίο των κατοίκων. Τεκμήρια της ιστορίας που συντηρήθηκαν μέσα στο οικόπεδο, τα παλιά αλώνια και τα “κελιά” ή αλλιώς στάβλοι. Παρ’ ότι η κατοικία αποφεύγει τη λευκή γεωμετρία που συνηθίζεται στις Κυκλάδες, αποτελεί τη δόκιμη, μελετημένη αλλά και καινοτόμο εξέλιξη της παραδοσιακής αρχιτεκτονικής του τόπου. Άλλωστε η ουσία της τοπικής αρχιτεκτονικής δεν βρίσκεται στο χρώμα αλλά στη δομή, στις αναλογίες των όγκων και στο πώς αυτοί τοποθετούνται  πάνω στο έδαφος.

Κατοικία MC Κως

Το δυνατό στοιχείο της σύνθεσης ήταν ο μακρινός ορίζοντας, το μπλε του ουρανού και της θάλασσας, σε συνδυασμό με το τοπίο των ξερών χόρτων, το οποίο έπαιξε ιδιαίτερο ρόλο στoν σχεδιασμό. Ο αιγαιοπελαγίτικος βορινός άνεμος δίνει μια συνεχή ζωντάνια στο τοπίο, όχι μόνο στη θέα της θάλασσας και των χόρτων, αλλά και στο ρυτίδωμα της επιφάνειας της πισίνας, που έρχεται κοντά στους χώρους ενδιαίτησης, προκαταβάλλοντας για μια απέριττη αρχιτεκτονική, προσαρμοσμένη απόλυτα στο φυσικό περιβάλλον της.

Το γυμνό μπετόν, ως βασικό υλικό της κατασκευής, χρησιμοποιήθηκε με τέτοιο τρόπο που να μην επιβάλλεται, προσφέροντας τη  δυνατότητα διαμόρφωσης εσωτερικών και εξωτερικών χώρων της ίδιας σημασίας και αισθητικής. Δημιουργείται έτσι μια συστοιχία από ορθογώνια “πλαίσια” σκυροδέματος, τα οποία περιλαμβάνουν αίθρια ανάσας και εκτόνωσης του εσωτερικού, καθώς και εσοχές όπου διαμορφώνονται οι εξωτερικοί ημιυπαίθριοι σε άμεση σύνδεση με τους εσωτερικούς χώρους, και ως λειτουργική προέκτασή τους.

Η καθαρά γεωμετρική αυτή διάταξη συμβαδίζει με τη γραμμική ανάπτυξη του περιβάλλοντα χώρου κάθε πισίνας. Η επίπλωση των χώρων, καθαρά χρηστική, απέριττη, είναι αντίστοιχη με την αρχιτεκτονική. Xρησιμοποιήθηκε ως κύριο υλικό η τσιμεντοκονία  στο δάπεδο, όπου υπήρξε προσπάθεια να προσομοιάζει όσο το δυνατόν περισσότερο στο μπετόν του τοίχου, όπως και στους τοίχους των λουτρών.

Οι πάγκοι των λουτρών και της κουζίνας είναι από Corian, με ψευδοροφές γυψοσανίδας στα υπνοδωμάτια και κρυφούς φωτισμούς που προσφέρουν ένα διακριτικό φως στους χώρους. Συρόμενα υαλοπετάσματα με λεπτό πλαίσιο αλουμινίου καταλαμβάνουν  τις διαστάσεις των όψεων, εξασφαλίζοντας  την οπτική ενοποίηση των μέσα με τους έξω χώρους. Οι πέργκολες είναι από σουηδική ξυλεία, βαμμένη σε γκρίζο χρώμα.

Κατοικία MC Κέα GNB

Η μελέτη αφορά στην επισκευή και ολοκλήρωση μιας υπάρχουσας ημιτελούς  εξοχικής κατοικίας και στον σχεδιασμό των υπαίθριων χώρων της.

Το κτιριακό της κέλυφος είναι τοποθετημένο σε ένα οικόπεδο με κλίση δίπλα στη θάλασσα, με ανεμπόδιστη θέα προς το πέλαγος και συνομιλεί άμεσα με το φυσικό στοιχείο, το οποίο έκανε έκδηλη την παρουσία του σε κάθε σημείο, εξωτερικά και εσωτερικά του κτιρίου.

Η είσοδος στο οικόπεδο γίνεται από τη βόρεια και νότια πλευρά. Η κατοικία αναπτύσσεται σε δύο επίπεδα˙το πρώτο επίπεδο αποτελείται  από τους  χώρους διημέρευσης και δύο υπνοδωμάτια με μπάνιο, το καθένα με ανεξάρτητη είσοδο.

Το δεύτερο επίπεδο αποτελείται από ένα υπνοδωμάτιο, μπάνιο και βεράντα. Στόχος του σχεδιασμού ήταν η δημιουργία μιας κατοικίας με υπαίθριους χώρους που να σέβεται το τοπίο, την τοπική αρχιτεκτονική και ταυτοχρόνως να εξυπηρετούνται οι λειτουργικές της ανάγκες.

Βασική αρχή της πρότασης είναι η ενοποίηση των εσωτερικών και εξωτερικών χώρων. Τα πρόσθετα αρχιτεκτονικά στοιχεία συντίθενται με τα παλιά, με γνώμονα τα διάφορα επίπεδα του εδάφους, ντυμένα σε γήινες αποχρώσεις.

Οι εσωτερικοί χώροι έχουν  αναφορές στην κυκλαδίτικη αρχιτεκτονική, η οποία αποδίδεται  με σύγχρονες  γραμμές. Προστίθενται χτιστά, αμετάβλητα  στοιχεία  για τις  διάφορες  λειτουργίες, οι τοίχοι καλύπτονται με αδρό λευκό σοβά, ενώ στους χώρους του ισογείου τμήματα του βραχώδους εδάφους αφήνονται ακάλυπτα μέσω μεγάλων ανοιγμάτων στον ανατολικό τοίχο των δωματίων, επιτρέποντας στο φυσικό στοιχείο να συνυπάρξει με το δομημένο.

Το σύνολο των δαπέδων διαστρώθηκε με τσιμεντοκονία σε ανοιχτό γκρι χρώμα, ενώ το ξύλο είτε φυσικό, είτε επιχρωματισμένο λευκό ή γκρι, χρησιμοποιείται κυρίως στα κουφώματα, στις οροφές και στα φύλλα των ντουλαπιών.

Στις όψεις της κατοικίας διατηρείται η υφιστάμενη πέτρινη τοιχοποιία. Ο όγκος του μύλου αποφασίστηκε να καλυφθεί με σοβά σε γκρι χρώμα αποσκοπώντας στην οπτική εναρμόνιση με το τοπίο.

Ο περιβάλλων χώρος αναπτύσσεται σε επίπεδα μεταφέροντας  τις  βασικές λειτουργίες   πλησιέστερα στη θάλασσα. Δύο  κλίμακες  τον ενοποιούν με το δώμα του κτιρίου, καθιστώντας το προσβάσιμο. Μια κολυμβητική δεξαμενή και στεγασμένοι με  ξύλινες  πέργκολες, χώροι που περιλαμβάνουν υπαίθριο καθιστικό, τρεπεζαρία και BBQ συμπληρώνουν τον υπαίθριο περιβάλλοντα χώρο η διαμόρφωση του οποίου αποτελεί συνέχεια των γραμμών του κτιρίου, κατευθύνοντας το βλέμμα προς τη θάλασσα.

Κατοικία MC Patrick Μύκονος

Ο επανασχεδιασμός της κατοικίας στη Χώρα Μυκόνου, με προσθήκη νέου ορόφου, αποσκοπούσε στη δημιουργία ενός εσωστρεφούς χώρου που να προστατεύεται από τα αδιάκριτα βλέμματα, χωρίς να στερείται θέας.

H  αρχιτεκτονική  μελέτη επαναδιατυπώνει το κυκλαδίτικο πρότυπο του λευκοβαμμένου σπιτιού με αυλή, παρουσιάζοντας έναν βασικό όγκο από πέτρα, σκυρόδεμα και πατητό σοβά, που προεκτείνεται και ταυτόχρονα υπαναχωρεί με  πλαστικότητα μορφής, δημιουργώντας διαδρόμους, βατά δώματα, εσοχές  για  καθιστικές γωνιές, ακόμη και πισίνα. Τα κομβικά σημεία του περιβάλλοντα χώρου, δηλαδή οι είσοδοι στο οικόπεδο, την ίδια την κατοικία και την πισίνα, οριοθετούνται  από χαλαρές  πέργκολες,  με δοκούς και υποστυλώματα από μασίφ ξυλεία.

Διατηρήθηκε ανεπίχριστη η πέτρινη δομή του υπάρχοντος κτίσματος στο χαμηλότερο επίπεδο και σε τμήμα του ισογείου, με τις προσθήκες στο ισόγειο και το υψηλότερο επιπέδο να επιχρίονται με λευκό χρώμα. Σύμφωνα με τις νέες απαιτήσεις της κατοικίας, η εσωτερική διάταξη των τριών επιπέδων της τους επιτρέπει να μπορούν να λειτουργούν και ανεξάρτητα.

Η νοτιοανατολική κύρια είσοδος οδηγεί σε κεντρικό διάδρομο-άξονα κυκλοφορίας που τέμνει την ισόγεια κάτοψη στο μέσο και ενώνει διαδοχικά την μπροστινή αυλή με την κουζίνα, το κοινόχρηστο εσωτερικό καθιστικό και την πίσω αυλή, καταλήγοντας στην ορθογώνια πισίνα. Εκατέρωθεν  του διαδρόμου βρίσκονται δύο en-suite υπνοδωμάτια και μία master σουίτα. Το χαμηλότερο επίπεδο περιλαμβάνει  έναν ανεξάρτητο  ξενώνα  με δύο en-suite υπνοδωμάτια, κουζίνα και καθιστικό, καθώς και βοηθητικούς και  λειτουργικούς χώρους.

Στο υψηλότερο επίπεδο βρίσκονται δύο ακόμη en-suite υπνοδωμάτια που εκτονώνονται  προς  το βατό δώμα, το ένα με ιδιωτική βεράντα που βλέπει στην μπροστινή αυλή και το άλλο απολαμβάνοντας  το εύρος του επιπέδου και την πανοραμική θέα προς το λιμάνι και το ηλιοβασίλεμα. Εσωτερικά, εκτός από το λευκό των τοίχων, η χρωματική παλέτα ακολουθεί τις σκουρότερες αποχρώσεις των φυσικών πετρωμάτων και ορυκτών του νησιού, που γίνονται εμφανείς στη σκουρόχρωμη ξύλινη κλίμακα, στα μεταλλικά  έπιπλα και τα διακοσμητικά στοιχεία.

Το χαλίκι, που διαστρώνει τις  εξωτερικές  αυλές,  και οι πλάκες-πατήματα των εισόδων  ακολουθούνται χρωματικά από την τσιμεντοκονία  των εσωτερικών δαπέδων. Ξύλινα καφασωτά με φύτευση μυρωδικών και θάμνων σηματοδοτούν τους  κοινόχρηστους υπαίθριους χώρους, δροσίζοντάς τους, ενώ  παράλληλα συνεισφέρουν στην ιδιωτικότητα  του κτιριακού συνόλου παρά την εγγύτητά του στον οικισμό.

Κατοικία MC Λευκάδα

Η διώροφη κατοικία βρίσκεται σε μια κατάφυτη πλαγιά που καταλήγει σε μικρή απομονωμένη παραλία, πάνω στην ακτογραμμή των στενών που χωρίζουν τη Λευκάδα από το Μεγανήσι, με φόντο το Ιόνιο και τα Ακαρνανικά Όρη, απέναντι.

Υφολογικά, η αρχιτεκτονική της κατοικίας επιχειρεί να γεφυρώσει το χάσμα μεταξύ των πιο παραδοσιακών κτιριακών όγκων του Ιονίου και μιας σύγχρονης ανοιχτής αισθητικής που εκμεταλλεύεται  το μεσογειακό φως. Πρόκληση για τον σχεδιασμό αποτέλεσε η έντονη κλίση του οικοπέδου. Η λύση δόθηκε με αναλημματικούς τοίχους που σχηματίζουν πεζούλες καθ’όλο το μήκος του οικοπέδου, καθιστώντας το προσβάσιμο και επιτρέποντας  την τοποθέτηση πισίνας, καθώς και τη δημιουργία εξωτερικών καθιστικών και λοιπών χώρων χαλάρωσης.

Το κτίριο αποτελείται από δύο λευκούς διώροφους όγκους με δίρριχτη στέγη, οι οποίοι διατάσσονται γραμμικά με ελαφριά μετατόπιση κατά τον επιμήκη οριζόντιο άξονα, ενώ συνδέονται από ένα κλειστό αίθριο από μαύρο σοβά και γυαλί, όπου βρίσκεται και η κύρια είσοδος. Ο διάφανος αυτός όγκος περιλαμβάνει την κεντρική κλίμακα, λειτουργώντας  ως κάθετος  πυρήνας κυκλοφορίας που επεκτείνεται  και οριζόντια μέσω μιας γέφυρας-διαδρόμου  και στις δύο κατευθύνσεις των δύο επιπέδων.

Ένα εξωτερικό ορθογώνιο πλαίσιο δημιουργήθηκε για να στηρίξει τις πλάκες των εξωστών σε πρόβολο, αγκαλιάζοντας την πρόσοψη του σπιτιού. Έτσι πλαισιώνεται κυριολεκτικά η θέα που επιτρέπουν τα συνεχή υαλοπετάσματα και των δύο επιπέδων προς τα νησάκια Μεγανήσι, Θηλιά, Σκορπιό, Σπάρτη και Μαδουρή της λευκαδικής Πολυνησίας. Η κατοικία περιλαμβάνει συνολικά πέντε υπνοδωμάτια τα οποία μοιράζονται στα δύο επίπεδα του νότιου όγκου.

Στο επίπεδο του ορόφου βρίσκονται δύο master υπνοδωμάτια με πατάρι, το ένα λίγο μεγαλύτερο  με  δύο λουτρά  και  εξωτερικό ντους. Ο βορινός όγκος φιλοξενεί  έναν  ενιαίο διπλού ύψους χώρο με κουζίνα, τραπεζαρία και δύο καθιστικά, καθώς και ανοιχτό πατάρι με ειδικά διαμορφωμένο playroom για τα παιδιά. Υφάσματα και τάπητες από φυσικά υλικά διασφαλίζουν την ηρεμία των χώρων σε ανοιχτή διάταξη.

Η χρωματική παλέτα της επίπλωσης κυμαίνεται σε φυσικές αποχρώσεις, με το λευκό να επικρατεί σε τοίχους και οροφή. Οι εξώστες, όπως και οι πεζούλες αντίστοιχα, προστατεύονται κατά το μήκος τους με χαμηλά στηθαία κατασκευασμένα από γυαλί με υδρόφοβη επικάλυψη, ώστε να μην απαιτείται συχνός καθαρισμός λόγω της εγγύτητάς  τους  με  τη θάλασσα. Τέλος, η χρήση υλικών υψηλής ενεργειακής απόδοσης τόσο στο δομικό περίβλημα όσο και στα ειδικής κατασκευής κουφώματα είχε ως αποτέλεσμα την απαίτηση ελάχιστης ενέργειας για τη μεταβολή της εσωτερικής  θερμοκρασίας της κατοικίας.

Πάρος Κατοικία 19

Πάρος – Κυκλάδες, σχεδιασμός κατοικίας

ΠΗΓΗ

Ελληνικές Κατασκευές
Έκδοση
Maison de Campagne

Η κατοικία βρίσκεται στη περιοχή “Ζωοδόχου Πηγής” στην Πάρο και απολαμβάνει πανοραμική θέα στον κόλπο της Νάουσας, σ’ ένα οικόπεδο 8.000m2.

 

design by DIMITRIS AGIOSTRATITIS
text DIMITRIS AGIOSTRATITIS / photos GEORGE FAKAROS

 

Πρωταρχικός σχεδιαστικός στόχος ήταν να δημιουργηθεί μια κατοικία εναρμονισμένη με το τοπίο, επηρεασμένη από στοιχεία της κυκλαδίτικης αρχιτεκτονικής, με καθαρές και λιτές γεωμετρικές γραμμές, που θα εκμεταλλεύεται πλήρως τη θέα του οικοπέδου και θα καλύπτει ταυτόχρονα τις σύγχρονες λειτουργικές και αισθητικές απαιτήσεις του ιδιοκτήτη.

Για την κατασκευή της κατοικίας χρησιμοποιήθηκαν παραδοσιακά υλικά της τοπικής αρχιτεκτονικής – πέτρα, σοβάς τσιμεντοκονία – δίνοντας ιδιαίτερη έμφαση στη λεπτομέρεια και στην ποιότητα, δημιουργώντας συγχρόνως μια αίσθηση συνέχειας με το τοπίο.

Ιδιαίτερη προσοχή δόθηκε στη δημιουργία προστατευμένων εξωτερικών χώρων από τον ήλιο και τον αέρα γύρω από την πισίνα, ιδανικά σημεία χαλάρωσης.

Μια μεγάλη ξύλινη πέργκολα, που ενώνει τους δύο όγκους του κεντρικού κτιρίου, προσφέρει μια σκιερή και απάνεμη “αγκαλιά” για την εξωτερική τραπεζαρία του σπιτιού, η οποία λειτουργεί σαν προέκτασή του.

Η κατοικία διατάσσεται σε δύο επίπεδα. Η πρόσβαση από την κύρια είσοδο οδηγεί στους μονώροφους χώρους του σαλονιού με τα πολλά ανοίγματα, που προσφέρουν απεριόριστη θέα στη θάλασσα, στην κουζίνα και στο πρόχειρο καθιστικό από την αριστερή πτέρυγα της κατοικίας.

Ο διώροφος όγκος στα δεξιά της εισόδου εσωκλείει στο ισόγειό του τους χώρους των παιδικών υπνοδωματίων με άμεση πρόσβαση στον περιβάλλοντα χώρο.

Στο πρώτο επίπεδο του ίδιου όγκου, βρίσκεται το κύριο υπνοδωμάτιο της κατοικίας, με το λουτρό του, τις walk-in closets του και πρόσβαση σε μια ιδιωτική εξωτερική βεράντα, απολαμβάνοντας ανεμπόδιστη θέα προς τη θάλασσα.

Eσωτερικά, λιτά λευκά έπιπλα εξοπλίζουν τους χώρους, δίνοντας μια αίσθηση δροσιάς και συνθέτοντας ένα καθαρά κυκλαδίτικο σκηνικό.

Τεχνολογία και παράδοση, σύγχρονη αισθητική και παραδοσιακές φόρμες, παρελθόν και παρόν συνομιλούν βάζοντας την παραδοσιακή αρχιτεκτονική να τη δει κανείς από μια πιο σύγχρονη οπτική γωνία.

 

Roof Garden 9

Roof garden στον πέμπτο όροφο

ΠΗΓΗ

ΠEPIOΔIKO
ΚΗΠΟΣ ΚΑΙ ΠΟΙΟΤΗΤΑ ΖΩΗΣ
ΒΟΡΕΙΑ ΕΛΛΑΔΑ

Στον Άγιο Ιωάννη Καλαμαριάς, μια περιοχή που πριν από λίγα μόλις χρόνια εντάχθηκε στο σχέδιο πόλεως, βρίσκεται η πολυκατοικία στης οποίας την ταράτσα φιλοξενείται το ιδιωτικό roof garden που περιγράφεται εδώ.

…από τη Μηχανιώνα και το Θερμαϊκό ως το δάσος του Σέιχ Σου και το Χορτιάτη

Mελέτη – σχεδιασμός: ΤΕΧΝΟΤΟΠΙΑ
Μιχάλης Ματθαιάκης, Γεωπόνος – Αρχιτέκτων τοπίου
Πυλαία Θεσσαλονίκης, τηλ.: 2310-326032

Το διαμέρισμα βρίσκεται στον τέταρτο όροφο και επικοινωνεί με εσωτερική σκάλα με τη σοφίτα, μέσα από την οποία περνάμε στην αποκλειστικής χρήσης ταράτσα συνολικής επιφάνειας 80 τ.μ. Η πρόθεση των ιδιοκτητών ήταν να διαμορφωθεί ο χώρος αυτός με τέτοιο τρόπο ώστε να υποκαταστήσει τον κήπο που έλειπε από την κατοικία μετατρέποντας την σχέση σοφίτας – ταράτσας σε σχέση μονοκατοικίας-αυλής.

Αυτή η πρόθεση ενισχύθηκε από το γεγονός ότι από το συγκεκριμένο ύψος η θέα είναι σχεδόν απεριόριστη και εκτείνεται από τη Μηχανιώνα και το Θερμαϊκό κόλπο ως το δάσος του Σέιχ Σου και το Χορτιάτη.

Η πρόταση που έγινε και τελικά υλοποιήθηκε με ελάχιστες αλλαγές προέβλεπε ένα κεντρικό χώρο καθιστικού για έξι άτομα, ένα μικρότερο καθιστικό που “βλέπει’’ στο Σέιχ Σού, μια μικρή δεξαμενή νερού με κρήνη, ένα πάγκο με βρύση και νιπτήρα και αρκετή βλάστηση ώστε να παραπέμπει σε κήπο.

Για να είναι εφικτή η χρησιμοποίηση φυτών ικανοποιητικού μεγέθους, στον αντίποδα της σοφίτας δημιουργήθηκε μια μεγάλη κτιστή ζαρντινιέρα σχήματος Π και βάθους 70 εκατοστών. Το μέγεθος αυτό ήταν αναγκαίο για να εξασφαλισθεί η μακροβιότητα των φυτών αλλά δυσανάλογο για την κλίμακα του χώρου.

Έτσι στην αγκαλιά της ζαρντινιέρας, διαιρώντας σχεδόν στη μέση το ύψος της, δημιουργήθηκε ένα μικρό πλατώ ύψους 30 εκατοστών. Πάνω σε αυτό τοποθετήθηκε το μικρό καθιστικό, βελτιώνοντας ακόμα περισσότερο την θέα προς τα βορειοανατολικά.

Σαν συνέχεια του πλατώ ακουμπώντας στην μια από τις δυο μικρές πλευρές της ζαρντινιέρας κατασκευάσθηκε η δεξαμενή νερού της οποίας το εσωτερικό επενδύθηκε με ψηφίδα.

Μια μικρή αντλία ανακυκλώνει μέσω μιας γρανιτένιας κρήνης το νερό, προσθέτοντας ηχητικά ερεθίσματα στον χώρο.

Ψηλές γλάστρες, με επένδυση σμάλτου για μεγαλύτερη αντοχή, με πυξάρια σφαιρικά και τσίκας τοποθετήθηκαν στις άλλες δυο πλευρές του χώρου πλαισιώνοντας το κεντρικό καθιστικό.

Η επιλογή των υλικών επένδυσης των δαπέδων, κατά κύριο λόγο φυσικά πετρώματα, σχιστόλιθοι και γρανίτες, έγινε με γνώμονα την αντοχή στις καιρικές συνθήκες αφ ενός και τους χρωματικούς τόνους αφετέρου, μια παλέτα που κινείται σε γήινα χρώματα δίνοντας “ζεστασιά’’ στον χώρο.

Η επιθυμία να κατασκευαστεί ξύλινο δάπεδο σε ένα τμήμα της ταράτσας σκόνταψε στην αδυναμία ικανοποιητικής αποστράγγισης των βρόχινων νερών. Αντί αυτού επιλέχθηκε ένα πλακάκι απομίμηση ξύλου, που έδωσε το ίδιο αισθητικό αποτέλεσμα λύνοντας τα προβλήματα αποστράγγισης.

Τα φυτά που χρησιμοποιήθηκαν είναι όλα αειθαλή μικρής έως μέτριας ανάπτυξης έτσι ώστε να μην διακόπτουν τη θέα, ιδιαίτερα ανθεκτικά στον άνεμο και την έντονη ηλιοφάνεια με ελάχιστες καλλιεργητικές απαιτήσεις.

Ο φωτισμός του χώρου με φωτιστικά τύπου LED είναι ιδιαίτερα διακριτικός έτσι ώστε να μην ανταγωνίζεται τα φώτα της πόλης ή τον έναστρο ουρανό. Εξαίρεση αποτελεί το σιντριβάνι. Το ‘’ζεστό’’ φως που εκπέμπει μαγνητίζει το βλέμμα και σχολιάζει το φως του ήλιου που δύει.

 

Πέρα από τους αισθητικούς περιορισμούς ο σχεδιασμός καθορίσθηκε και από ένα πλήθος κατασκευαστικών περιορισμών. Μερικοί από αυτούς ήταν:
• Η ανάγκη πολύ αποτελεσματικής μόνωσης τόσο της πλάκας όσο και της κτιστής ζαρντινιέρας και δημιουργία επαρκών κλίσεων στα δάπεδα έτσι ώστε να εξασφαλίζεται η στεγάνωση των υποκείμενων διαμερισμάτων.
• Ο φόρτος των υλικών δεν έπρεπε σε καμία περίπτωση να ξεπερνάει τα 350 Kgr/τετρ. μέτρο πλάκας. Έτσι πέρα από την ισορροπημένη κατανομή των υλικών και την χρήση ελαφρομπετόν για την ανύψωση του επιπέδου χρησιμοποιήθηκαν τύρφη και ελαφρόπετρα στην πλήρωση της ζαρντινιέρας ελαχιστοποιώντας το βάρος της.
• Η συνεχής έκθεση στον άνεμο και στον ήλιο, στοιχεία που δοκιμάζουν την αντοχή τόσο του φυτικού όσο και το δομικού υλικού, και σε μεγάλο βαθμό υπαγορεύουν και περιορίζουν τις επιλογές και των δυο.
• Η δυσχερής μεταφορά των υλικών που χρησιμοποιήθηκαν με σημαντική επιβάρυνση στο τελικό κόστος.

Παρά τις όποιες προκλήσεις το εγχείρημα σαφώς αποζημίωσε σχεδιαστή και ιδιοκτήτη δημιουργώντας έναν χώρο – κρυσφήγετο τόσο μακριά και τόσο κοντά από την καρδιά της πόλης.

Ευχαριστούμε τον κύριο Ματθαιάκη Μιχάλη, Αρχιτέκτονα Τοπίου για τα κείμενα και τις φωτό που ευγενικά μας παραχώρησε.

Φιλόξενος Κήπος 1

Ένας φιλόξενος κήπος

ΠΗΓΗ

ΠEPIOΔIKO
ΚΗΠΟΣ ΚΑΙ ΠΟΙΟΤΗΤΑ ΖΩΗΣ
ΒΟΡΕΙΑ ΕΛΛΑΔΑ

Την κατασκευή του υπέροχου κήπου της μονοκατοικίας που βρίσκεται στον οικισμό Ρετζίκι Θεσσαλονίκης, ολοκλήρωσε πρόσφατα ο Αρχιτέκτων Τοπίου Ματθαιάκης Μιχάλης.

Η ιδιωτική κατοικία, (διόροφη μεζονέτα με σοφίτα) της οποίας ο κήπος περιγράφεται εδώ, βρίσκεται στο Ρετζίκι της Θεσσαλονίκης, σε ένα από τα ψηλότερα σημεία του οικισμού, στις βορειοδυτικές παρυφές του, με αξιόλογη θέα προς την δυτική πλευρά της πόλης και τον Θερμαϊκό κόλπο.

Μελέτη – Κατασκευή: Τεχνοτοπία
Ματθαιάκης Μιχάλης Αρχιτέκτων Τοπίου
Πάροδος Κένεντυ, Πυλαία Θεσσαλονίκης
τηλ-fax: 2310 326032

 

Ο ελεύθερος χώρος που περιβάλλει το κτίριο στις τρεις πλευρές του, δεν ξεπερνάει τα εκατόν είκοσι τετραγωνικά μέτρα και τόσο αυτός όσο και το ισόγειο της κατοικίας βρίσκονται χαμηλότερα από τον δημόσιο δρόμο.

Συνέπεια αυτής της ανισοσταθμίας ήταν η δημιουργία, από τον εργολάβο του κτιρίου, ενός τοιχίου αντιστήριξης ύψους περίπου δύο μέτρων το οποίο και αποτελεί το βορειοανατολικό όριο του οικοπέδου.

Η είσοδος στον χώρο γίνεται μέσω σκάλας, ενώ μια δεύτερη σκάλα οδηγεί στην κεντρική είσοδο της κατοικίας που βρίσκεται στον πρώτο όροφο.

Στην σύνθεση της πρότασης δόθηκε απόλυτη ελευθερία από τους ιδιοκτήτες.

Βασική αρχή σχεδιασμού αποτέλεσε η πρόθεση να αποκτήσει ο υπαίθριος χώρος τόσο βιωματικό όσο και χρηστικό χαρακτήρα, στα πρότυπα της “αυλής” των παλιότερων μονοκατοικιών, χρησιμοποιώντας ένα σύγρονο λεξιλόγιο σύμφωνο και με τον αρχιτεκτονικό χαρακτήρα του κτιρίου.

Δημιουργήθηκαν λοιπόν επί μέρους χώροι που αποτελούν την υπαίθρια εκδοχή του ισογείου. Δεξιά της εξόδου από την κουζίνα (φωτό 1) στήθηκε η ψησταριά, σε λιτή γραμμή, χωρίς καμινάδα και ένας πάγκος με νιπτήρα, ενώ ακριβώς απέναντι από την πόρτα, σε σημείο ορατό από το εσωτερικό του κτιρίου, τοποθετήθηκε ένα γρανιτένιο παγκάκι (φωτό 2), σημείο αναμονής για τον επισκέπτη ή ίσως καταφύγιο ενός καπνιστή.

Επόμενο σημείο της διαδρομής αποτελεί το μεγαλύτερο από τα δυο στοιχεία νερού που υπάρχουν στον κήπο (φωτο 3), έμπνευση για το οποίο αποτέλεσαν οι παραδοσιακοί κρουνοί των πλατειών ελληνικών χωριών. Τοποθετημένο σε σημείο ορατό από το σαλόνι του ισογείου και κοντά στο κύριο καθιστικό του κήπου δροσίζει την ατμόσφαιρα τους καλοκαιρινούς μήνες και συντροφεύει με τον ήχο του τον επικέπτη φιλτράροντας τους συχνά ενοχλητικούς ήχους του περιβάλλοντος.

Το κύριο καθιστικό (φωτό 4), “το σαλόνι” του κήπου, που βρίσκεται στην συνέχεια της διαδρομής, ανασηκώθηκε κατά δυο σκαλοπάτια για να αναδειχθεί τόσο το ίδιο ως στοιχείο όσο και η θέα προς την πόλη και τον Θερμαϊκό κόλπο, ενώ ταυτόχρονα “βλέπει” προς το δεύτερο, μικρότερο στοιχείο νερού, το σιντριβάνι από βασάλτη (φωτο 5).

Τα κριτήρια επιλογής των υλικών, όλα φυσικά πετρώματα, ήταν η αντοχή στις καιρικές συνθήκες της περιοχής (ιδιαίτερα χαμηλές θερμοκρασίες και έντονες βροχοπτώσεις), οι χαμηλές απαιτήσεις συντήρησης, καθώς και η ζεστή χρωματική παλέτα που συνθέτουν. Ως αντιστάθμισμα των σκληρών δαπέδων του μεγαλύτερου μέρους της σύνθεσης, οι δυο μικρές πλευρές του “Π” που αποτελεί ο κήπος καλύφθηκαν με ελεύθερη ψηφίδα, με σκοπό τόσο την απορροή των βρόχινων νερών όσο και την δημιουργία ενός ακόμα ηχητικού ερεθίσματος.

Η δημιουργία υπερυψωμένων χώρων φύτευσης που εναλλακτικά λειτουργούν σαν καθιστικά σε μια πολυάνθρωπη συγκέντρωση, προέκυψε ως ανάγκη από την ύπαρξη του ογκόδους πέλματος των τοιχίων αντιστήριξης που απαγόρευε την φύτευση στο αρχικό επίπεδο του οικοπέδου.

Τα φυτά που χρησιμοποιήθηκαν ως ένα ακόμα αρχιτεκτονικό συστατικό, υποταγμένα στην γεωμετρία του χώρου, σε μια κλίμακα που κυμαίνεται από την μικρή ως την μεσαία. Η επιλογή τους παραμένει σε φυτά της ελληνικής φύσης χωρίς όμως να είναι ελληνικά: οι ορθόκλαδοι ταξοί (Taxus baccata fastigiata) υποκαθιστούν τα κυπαρίσσια, τα δίχρωμα φόρμιουμ (Phormium tenax var.) που βρίσκονται δίπλα στην λεκάνη του κεντρικού σιντριβανιού θυμίζουν καλάμια και ένα νάνο πεύκο (Pinus mugho) (φωτο 6) παραπέμπει στο γειτονικό πευκόδασος του Σέιχ Σου.

Για τον κύριο φωτισμό του χώρου επιλέχθηκαν εστιακά φωτιστικά σώματα Spot που δημιουργούν ένα θεατρικό σκηνικό χωρίς να κουράζουν ή να είναι ιδιαίτερα εμφανή, ενώ οι διαδρομές υπογραμμίζονται διακριτικά από κύβους Led ενσωματωμένους στο δάπεδο (φωτο 7, 8).

Μια μικρή αυλή, μετατράπηκε σε μια διαδρομή πλούσια σε αισθητικά ερεθίσματα που προσφέρεται για ηρεμία αλλά και κοινωνικές συγκεντρώσεις. Ένας υπαίθριος – εσωτερικός χώρος που περιμένει να φιλοξενήσει τους ιδιοκτήτες του.

Μικροί Κήποι - Μυστικά 7

Οι μικροί κήποι και τα μυστικά τους

ΠΗΓΗ

ΠEPIOΔIKO
ΚΗΠΟΣ ΚΑΙ ΠΟΙΟΤΗΤΑ ΖΩΗΣ
ΒΟΡΕΙΑ ΕΛΛΑΔΑ

Ιδέες και σωστοί συνδυασμοί για ένα μικρό αρμονικό σύνολο.

Πολλοί πρωτότυποι μικροί κήποι έχουν δημιουργηθεί στην περιοχή της Β. Ελλάδας. Κήποι που χαρακτηρίζονται από έμπνευση, αλλά και από μειωμένη ανάγκη για συντήρηση, χρήση νερού και γεωργικών σκευασμάτων.

Μελέτες – Κείμενο: Μαρία Γιδαράκου
Αρχιτέκτων τοπίου – Γεωπόνος Α.Π.Θ.

Επιμέλεια – Παρουσίαση: Κυριάκος Κοσμάς

H αύξηση του αστικού πληθυσμού δημιούργησε πιέσεις στην επέκταση των πολεοδομικών συγκροτημάτων και μείωσε δραστικά την αναλογία ελεύθερου χώρου προς κάτοικο. Είναι πλέον συχνό φαινόμενο η εμφάνιση μικρών κήπων μέσα στα αστικά συγκροτήματα. Πολλές φορές οι κήποι αυτοί παραμένουν παραμελημένοι δίχως ενδιαφέρον ή χρησιμότητα. Όμως με τον σωστό σχεδιασμό τους οι χώροι αυτοί μπορούν να αποτελέσουν μικρούς παράδεισους, που διαχωρίζουν τον ιδιωτικό από τον κοινόχρηστο χώρο και χαρακτηρίζονται από πολυμορφία, πολυχρηστικότητα και ιδιαίτερο ύφος.

Οι μικροί κήποι μπορούν να αποτελούν χώρους ανάπαυσης, ηρεμίας, συνεστίασης, παιχνιδιού ή απλά να παίζουν ένα ρόλο καθαρά διακοσμητικό. Η δημιουργία περίφραξης με διάφορους θάμνους (αγγελική, φωτείνια, βιβούρνο, λιγούστρο, δαφνοκέρασο κ.α.) ή και δέντρα (λέιλαντ, αριζόνας, τούγιων, λεμονοκυπάρισσου κ.α.) δίνει την δυνατότητα της επιλογής μεταξύ χαμηλού (0,5 μ.), μεσαίου (1 έως 1,5 μ.) και υψηλού φυτοφράχτη (2 μ. και άνω) (Εικ 1.).

Με τον τρόπο αυτό διαχωρίζεται ο κήπος από τον δρόμο, αποφεύγονται τα αδιάκριτα βλέμματα και αυξάνεται η άνεση χρήσης του κήπου, ακόμα και όταν αυτός βρίσκεται απάνω σε πολυσύχναστο δρόμο. Για ακόμη μεγαλύτερη απομόνωση συνιστάται η φύτευση δέντρων με ομπρελοειδή ή πεπλατυσμένη μορφή ή η κατασκευή ενός σκεπάστρου κοντά στον φυτοφράχτη, μειώνοντας με τον τρόπο αυτό το οπτικό πεδίο από τα γύρω οικήματα. (Εικ. 2)

Σε πολλά σπίτια ο ελεύθερος χώρος δεν είναι μεγαλύτερος από μερικά τετραγωνικά μέτρα. Όμως και τότε η τοποθέτηση κατάλληλων φυτών μπορεί να “μειώσει” τους όγκους των κτιρίων και να βελτιώσει την ποιότητα ζωής των ενοίκων (Εικ. 3 και 4). Η ύπαρξη φυτοφράχτη στην περίπτωση αυτή παρουσιάζει το πρόβλημα της κατάληψης σημαντικού χώρου, με αποτέλεσμα ή να μην προτείνεται η ύπαρξη του, ή να συνιστάται η φύτευση αναρριχώμενων φυτών (όπως το ρυγχόσπερμο, το αγιόκλιμα, το γιασεμί) επάνω σε πλέγμα. Ένας τρόπος σχεδιασμού, εάν ο χώρος θα προοριζόταν για χρήση, συνίσταται από την απλή λύση του χλοοτάπητα με ένα μικρό κεντρικό φυτό (καλλωπιστική δαμασκηνιά, καλλωπιστική μουριά, κατάλπη νάνα). Ο δεύτερος τρόπος με τον οποίο θα μπορούσε να δημιουργηθεί ένας κήπος, είναι η αντικατάσταση του χλοοτάπητα από εδαφοκαλυπτικά φυτά, από σκληρά υλικά όπως η χαλικόστρωση με βότσαλο διαφόρων χρωματισμών και διαμετρήματος, ή η δημιουργία συνθέσεως σκληρών υλικών και βλάστησης.

Πολλοί πρωτότυποι μικροί κήποι έχουν δημιουργηθεί στην περιοχή της Β. Ελλάδας. Κήποι που χαρακτηρίζονται από έμπνευση αλλά και από μειωμένη ανάγκη για συντήρηση, χρήση νερού και γεωργικών σκευασμάτων (Εικ. 5). Στην περίπτωση ενός μικρού κήπου η θέα από το εσωτερικό της κατοικίας έχει επίσης αρκετά μεγάλη σημασία. Σε ένα μικρό κήπο με χλοοτάπητα η φύτευση κοντά στο οίκημα πρέπει να είναι περιορισμένη έτσι ώστε από το εσωτερικό του σπιτιού να φαίνεται ένας ενιαίος χλοοτάπητας, ο οποίος να τελειώνει κοντά στα όρια του οικοπέδου. Η τοποθέτηση υψηλών φυτών κοντά σε μία βεράντα είναι τις περισσότερες φορές λανθασμένη, καθώς δίνεται η αίσθηση του περιορισμού και της μη ύπαρξης επαρκούς έκτασης κήπου. Παρόμοιο αποτέλεσμα έχει και η επέκταση της ζώνης του χλοοτάπητα έως τα όρια της περίφραξης. Η ύπαρξη φυτών ανάμεσα στα όρια του κήπου και τη ζώνη του χλοοτάπητα ξεκουράζει τον θεατή και αυξάνει το βάθος πεδίου του. Το αποτέλεσμα αυτό είναι πιο έντονο με την ύπαρξη συστάδων χαμηλής και μετά μεσαίας ανάπτυξης φυτών, οπότε δημιουργείται μια σκάλα ύψους στη βλάστηση.

Η είσοδος του οικοπέδου είναι πολύ σημαντική. Στους μικρούς κήπους η είσοδος πρέπει να προκαλεί το ενδιαφέρον του επισκέπτη. Φυτοδοχεία, ιδιαίτερα φυτά (Εικ. 6), κατασκευές, διακοσμητικά κήπου, αποτελούν αναπόσπαστο κομμάτι του χώρου. Η χρήση εποχιακών φυτών συνιστάται ανεπιφύλακτα επειδή προσφέρουν χρώμα και διαφοροποιούνται κατά τη διάρκεια του έτους. Χρειάζεται όμως προσοχή, γιατί η υπερβολή ποτέ δε φέρνει το επιθυμητό αποτέλεσμα.

Ένα επιπλέον σημείο που πρέπει να τονιστεί είναι το γεγονός ότι η είσοδος του σπιτιού ή της πολυκατοικίας πρέπει να είναι εμφανής. Υψηλοί όγκοι φυτών ή μεγάλες κατασκευές επιβάλλεται να βρίσκονται σε απόσταση και να μην κρύβουν την οπτική επαφή με την αυλόπορτα.

Η ύπαρξη διαδρόμων και καθιστικών δεν μειώνει τον ωφέλιμο χώρο του κήπου, όπως πολλοί νομίζουν, αντίθετα τον αυξάνει. Η φθορά σε ένα συνηθισμένο χλοοτάπητα είναι πολύ πιο έντονη και εμφανής όταν πρόκειται για μικρό χώρο, παρά σε μια μεγάλη έκταση. Η διαγράμμιση του χώρου από ένα λιθόστρωτο δρομίσκο προσθέτει ύφος και εισάγει ποικιλία χρωμάτων και στιλ.

Πρέπει οι διαστάσεις του μονοπατιού και του χώρου καθιστικού να συνδυάζονται σωστά με τις διαστάσεις του κήπου, για να αποτελέσουν ένα αρμονικό σύνολο. Στους μικρούς χώρους είναι προτιμότερο οι διάδρομοι να χαράσσονται περιμμετρικά του χώρου χλοοτάπητα αντί να τον διαπερνούν, λειτουργώντας και ως διαχωριστική ζώνη μεταξύ του γκαζόν και των φυτεύσεων.

Πολλές φορές ο κήπος παίζει και το ρόλο χώρου στάθμευσης η διέλευσης αυτοκινήτων. Η πλακόστρωση, η ακόμα χειρότερα η τσιμεντοποίησή του, είναι μια εύκολη αλλά και μονότονη λύση. Τον τελευταίο καιρό έχουν εξελιχθεί τα συστήματα ενίσχυσης του υποστρώματος και μπορούμε πλέον να έχουμε έναν αξιόπιστο δρόμο αυτοκινήτου, ο οποίος παράλληλα να αποτελεί και χώρο πρασίνου (Εικ. 7)

Η επιλογή του μίγματος σπόρων από το οποίο θα αποτελείται ο χλοοτάπηταςείναι πολύ σημαντική, καθώς η αυξημένη καταπόνηση και η ανομοιόμορφη άρδευση είναι συνηθισμένα προβλήματα στους χώρους αυτούς.

Καλαίσθητα φωτιστικά, μικρά σιντριβάνια και διακοσμητικά μικροαντικείμενα προσελκύουν το ενδιαφέρον (Εικ. 8). Ο φωτισμός προσθέτει τη δική του ομορφιά στον κήπο και αυξάνει τον χρόνο της χρήσης του. Ιδιαίτερα όμως σ’ ένα μικρό χώρο, η ύπαρξη χαμηλού φωτισμού δημιουργεί την ψευδαίσθηση του μεγαλύτερου βάθους, ενώ παράλληλα τονίζει σημεία που κατά τη διάρκεια της ημέρας παραμένουν υποτονικά (Εικ. 9)

Η επιλογή των φυτών και ο σχεδιασμός των μικρών κήπων και των λεπτομερειών που δημοσιεύουμε έγιναν υπό την καθοδήγηση της Μαρίας Γιδαράκου. Φυτώριο: Γανόχωρα Κατερίνης τηλ.: 23510 92092 κιν.: 6979 335723
Εσωτερική Ανάπρυξη - Ημιεπίπεδα 6

Εσωτερική Ανάπτυξη σε ημιεπίπεδα

ΠΗΓΗ

ΕΛΛΗΝΙΚΕΣ ΕΙΔΙΚΕΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΑΒΕΕ
ΟΔΗΓΟΣ – ΜΥΚΟΝΟΣ ΣΠΙΤΙΑ
Τηλ: 210 7259083-5
www.ellkat.gr

Αρχιτεκτονική μελέτη: Δημήτρης Αμοργιανός
Φωτογράφηση: Πάτροκλος Στελλάκης
Κείμενο: Γιώργος Αγγελόπουλος

Με φόντο την πέτρινη πλαγιά πάνω από το αεροδρόμιο στην περιοχή με το χαρακτηριστικό όνομα Κούνουπας, μελετήθηκε και κατασκευάσθηκε μια προνομιακή κατοικία, σε ένα δυσμενές και ιδιαίτερα κεκλιμένο οικόπεδο, που όμως εξασφάλισε μοναδική θέα προς τη χώρα και την ανοιχτή θάλασσα.

Χαρακτηριστικό αυτής της κατοικίας είναι το λειτουργικό διάγραμμα που, χρησιμοποιώντας ένα κεντρικό, διώροφου εσωτερικού ύψους χώρο – κόμβο, μοίρασε περιμετρικά τις ενότητες, σε τρια διαφορετικής στάθμης ημιεπίπεδα, ορατά από το πλατύσκαλο της ειδόδου, υλοποιώντας ένα πολύ ενδιαφέρον εσωτερικό απότέλεσμα.

Πιο συγκεκριμένα το πλατύσκαλο της εισόδου λειτουργεί ως μπαλκόνι θέασης της τραπεζαρίας 1,5 m ψηλότερα από τη στάθμη της, αριστερά του μερικά σκαλοπάτια ψηλότερα βρίσκεται η ενότητα δύο παιδικών υπνοδωματίων, δεξιά του και περίπου 2 m ψηλότερα χωροθετήθηκε το master bedroom, ενώ κάτω από τα παιδικά δωμάτια τοποθετήθηκε το καθιστικό.

Σ’ αυτή τη διάταξη, αναγνωρίζει κανείς αμέσως μια έντονη δραματικότητα και μια λανθάνουσα θεατρικότητα, που εντείνεται από την πεσσοστοιχία που κρύβει πίσω της το διάδρομο εισόδου στα υπνοδωμάτια.

Ο χρήστης του έτσι κι αλλιώς εντυπωσιακού διώροφου χώρου, παρακολουθεί γύρω του το σύνολο των κινήσεων από και προς όλες τις λειτουργικές ενότητες, “εποπτεύει” το καθιστικό και συγχρόνως “αγναντεύει” τη θέα της πόλης και του μακρινού πελάγους.

Παράλληλα, ο έξυπνος αρχιτεκτονικός χειρισμός εξασφάλισε ελεγμένη ιδιωτικότητα στην είσοδο προς τις διαφορετικές ενότητες, αλλά και στο καθιστικό, καταφέρνοντας ταυτόχρονα να παρουσιάσει έναν ενιαίο χώρο που “ρέει” χωρίς τη μεσολάβηση εσωτερικών χωρισμάτων.

Το ογκοπλαστικό αποτέλεσμα, ακολουθώντας το “ανήσυχο” εσωτερικό, αποσαφηνίζει και εξωτερικά την εσωτερική διάταξη, αξάροντας το διώροφο όγκο.

Το παιχνίδι των όγκων εντείνεται από την ύπαρξη της πέτρινης βάσης, που συγκρατεί το έντονα επικλινές έδαφος, δημιουργώντας μια πλατφόρμα εκτόνωσης της τραπεζαρίας, και του καθιστικού, ενώ ταυτόχρονα φιλοξενεί τους απαραίτητους υποστηρικτικούς χώρους, (αποθήκη, μηχανοστάσιο, δωμάτιο υπηρεσίας, ξενώνας κλπ).

Παρτέρια, πέτρινες πεζούλες καθιστικού, πέργκολες, μια μεγάλη μακρόστενη πισίνα και ένας χώρος υπαίθριας εστίασης, (που προστατεύεται από ένα πέτρινο τοίχο και μια πέρκολα), συμπληρώνουν το σκηνικό της υπαίθριας διαβίωσης.

Τα ανοίγματα υπακούουν στις “μυκονιάτικες” αναλογίες λειτουργώντας ως οπές σρο συνεχές λευκό του επιχρίσματος.

Τα δάπεδα διασρώνονται με σχιστόπλακες αναπλάθοντας το βραχώδες τοπίο και η επιμελημένη σημειακή βλάστηση προσθέτει τις μοναδικές πράσινες “πινελιές”.

Στην ίδια λογική, τα εσωτερικά δάπεδα των κοινόχρηστων χώρων διαστρώθηκαν “διακριτικά” με έγχρωμη τσιμεντοκονία, ενώ στους ιδιωτικούς χώρους χρησιμοποιήθηκε δρύινο πάτωμα σε φαρδιές τάβλες – μαδέρια, πατιναρισμένα λευκά.

Οι οροφές επενδύονται με ξύλο πάνω σε ακατέργαστα δοκάρια καστανιάς.

Λιγοστά σύγχρονα έπιπλα σε συνδυασμό με επιλεγμένες μινιμαλιστικής αισθητικής αντίκες, οργανώνουν τους εσωτερικούς χώρους.

Στην εικόνα του μικρού αυτού σπιτικού συνόλου χαρακτηριστικό είναι το μικρό εκκλησάκι, που αποκομμένο από το κεντρικό κτίσμα, σκαρφαλωμένο στον βραχώδη λόφο, διεκδικεί ίσως την καλύτερη θέα, ενώ οι περιμετρικές διαμορφώσεις το ανάγουν σε ιδανικό σημείο αυτοσυγκέντρωσης και περισυλλογής.